Hindi talaga tungkol sa soccer ang cheating scandal ng Manchester City

Ang pinakamalaking iskandalo sa modernong kasaysayan ng propesyonal na palakasan ay bumukas sa buong Atlantiko nitong nakaraang linggo. Kung gaano ito sumasalamin sa mas malalaking panlipunan, kultura at pang-ekonomiyang mga patolohiya at kung ito ay nakakaapekto sa mga regular na buhay ng mga tao sa anumang makabuluhang paraan ay isang kumplikadong tanong. Hindi bababa sa, iminumungkahi ko na ang iskandalo sa Manchester City, na nagtulak sa sobrang init na British media sa bagong antas ng isterismo, ay hindi talaga tungkol sa soccer o sports.

Ang Man City (kadalasang tinatawag na “City”) ay ang pinakamatagumpay na koponan sa English Premier League sa nakalipas na 15 taon at isa sa apat o limang pinakamalaking franchise ng soccer sa mundo. Noong nakaraang linggo, isang independiyenteng legal na panel ang naghatid ng isang matagal nang inaasahang hatol, na napag-alamang nagkasala ang club sa 114 na bilang ng sistematikong pandaraya sa pananalapi, na nagkakahalaga ng higit sa isang bilyong dolyar sa mga pekeng kita at huwad na komersyal na sponsorship. Sinasaklaw lamang ng matinding paghatol na ito ang mga taon mula 2009 hanggang 2018, ngunit walang nag-iisip na ang aktwal o di-umano’y pandaraya ay biglang tumigil pagkatapos noon.

Sa epektibong paraan, ang hatol ay katumbas ng natuklasan na dinaya ng City ang kanilang daan sa tuktok ng mundo ng football sa pamamagitan ng isang nakakahilo ngunit maliwanag na serye ng mga scam at laro ng shell, na nagpapahintulot sa mga may-ari ng petro-state ng koponan na iligal na lampasan ang mga kakumpitensya at i-pump ang daan-daang milyon sa mataas na suweldo para sa mga bituing manlalaro tulad ng Norwegian na uhaw na bitag na sina Erling Haaland, at si Bruüo De Gill. mga kilalang coach, una at pangunahin sa kanila ang Catalan genius na si Pep Guardiola.

(Visionhaus/Getty Images) Mga headline ng pahayagan sa British matapos mahatulang guilty ang Manchester City sa mga paglabag sa mga tuntunin sa pananalapi ng Premier League, Set. 26, 2026.

Kasabay ng pagkapanalo ng maraming kampeonato at torneo, binago ng Man City ang likas na katangian ng paboritong isport sa mundo at binago ang EPL mula sa isang katamtamang laki na negosyong nakabase sa UK na sinalanta ng hooliganism, pabagu-bagong pagdalo at pagguho ng mga stadium tungo sa isang pandaigdigang merchandising at marketing empire na ang mga broadcast, “kits” at online na fan club ay umaabot mula Indonesia hanggang Arkansas.

Kung nabibilang ka sa malaking proporsyon ng sangkatauhan na may hilig sa isang kibit-balikat na reaksyong emoji — mga bilyunaryo na oligarko, sobra-sobra ang bayad na mga atleta, hindi mabilang na halaga ng maruming pera; who cares? — ang unang sasabihin ay talagang tama ka at iyon lang ang malusog na tugon. Ngunit ang kapansin-pansing katotohanan na nagtutulak sa salaysay ng Man City na lampas sa isang iskandalo sa sports-business at patungo sa mas kultural, pampulitika at maging pilosopiko na lupain ay halos lahat ng sumunod sa soccer at EPL ay nauunawaan ang nangyayari sa lahat ng panahon. Ang ganitong uri ng sinasadyang pagkabulag o kolektibong pangungutya ay hindi limitado sa palakasan o kultura ng celebrity — at ito ay naging isang malawakang nakakasira na puwersa sa ating lipunan.

Sa anumang kaso, mabilis na nadama ng lahat na nagbibigay-pansin sa pattern pagkatapos ng 2008, nang ang Manchester City — isang dating katamtamang koponan na may katamtamang fan base, malungkot na mga lokal na karibal sa Manchester United, na nangibabaw sa isport noong 1990s — ay nakuha ng Abu Dhabi United Group, isang pribadong equity firm na malapit na nakahanay sa royal family of a Gulf. (Gaano kalapit, at kung ang ADUG ay maituturing na isang hiwalay na entity mula sa gobyerno ng Abu Dhabi, ay isa sa mga isyung nakataya sa kaso ng Byzantine Man City, na ngayon ay patungo sa isang proseso ng apela na maaaring tumagal ng mga taon.)

Kapansin-pansin dito na ang City Football Group, ang subsidiary ng ADUG na nagbuhos ng lahat ng pera sa Man City, ay nagmamay-ari o nagpapatakbo rin ng mga football/soccer club at mga kaugnay na proyekto sa real estate sa buong mundo, kabilang ang New York City FC sa Major League Soccer, na sa ngayon ay gumagawa ng isang mamahaling bagong stadium sa Queens, na tatawagin — tulad ng lahat ng iba pa sa CFG universe, ng Abu Dhahad Airways — para sa Etibi Air’s carrier.

Dito matatagpuan ang gitnang palaisipan ng iskandalo ng Man City, na, tulad ng marami pang iba tungkol sa kwentong ito, isang maruming sikreto na hindi lihim. Ang mga petrodollar ng Abu Dhabi ay malalim na naka-embed sa mga ekonomiya ng maraming bansa sa Kanluran, at anumang seryosong pagsisikap na parusahan o ipatapon ang premyong sporting property ng ADUG ay maaaring magkaroon ng malawak na epekto ng ripple. Iyon ay napupunta sa isang mahabang paraan patungo sa pagpapaliwanag kung bakit ang Punong Ministro ng UK na si Andy Burnham, na tumama sa napakalakas na pustura patungo kina Donald Trump at Benjamin Netanyahu, ay naglabas lamang ng mga hindi malinaw na blandishment tungkol sa pasabog na kaso sa kanyang sariling home turf, at malinaw na umaasa na ang buong bagay ay mawawala lang.

Sa kanyang mahusay na buod ng iskandalo sa Lungsod, napagmasdan ni Alex Shepherd ng New Republic na ang “massive accounting sham” sa likod ng kagila-gilalas na pagtaas ng koponan sa ilalim ng pagmamay-ari ng Abu Dhabi ay itinago lamang sa magaspang na paraan, at malawak na pinahintulutan para sa iba’t ibang dahilan:

Ang Manchester City ay gumawa ng panloloko sa malawakang saklaw, pangunahin bilang isang soft power na proyekto para sa isang awtoritaryan na bansa dahil pinahintulutan itong gawin ito. Pinili ng Premier League na tumingin sa malayo. Magaling ang team at umaagos ang pera. Ang mga tanong tungkol sa pananalapi nito — lalo na ang tungkol sa pagmamay-ari nito — ay inalis sa ilalim ng alpombra. Habang ang Manchester City ay naging pinakamahusay na koponan sa Premier League, ang Premier League ay naging pinakamakapangyarihang liga sa Europa at, sa pamamagitan ng extension, ang mundo.

Hindi madaling isalin ang gusot na relasyon na ito sa mga terminong Amerikano, at sa anumang kaso, narito ako upang magtalo na ang tunay na kahalagahan ng kuwento ng Man City ay hindi tungkol sa malaking pera na skulduggery sa propesyonal na sports. Ngunit isipin natin na ang Los Angeles Dodgers o ang New York Knicks ay napag-alamang nilabag ang mga patakaran ng kani-kanilang mga liga sa isang pambihirang antas na seryosong iminungkahi ng mga tagamasid na ang kanilang mga kamakailang kampeonato ay dapat maalis sa mga record book at ang mga koponan mismo ay dapat na itapon mula sa Major League Baseball at NBA sa mga darating na taon, kung hindi magpakailanman. (Ang ganitong mga resulta ay nasa talahanayan sa kaso ng Lungsod; gayundin ang isang sampal sa pulso at isang malaking kabayaran, o isang napagkasunduang kompromiso sa isang lugar sa pagitan.)

Isipin pa natin na sama-sama nating napagpasyahan na ang Dodgers o Knicks ay sobrang nakakaaliw na panoorin kaya’t magkunwari tayong hindi napansin na sila ay pag-aari ng unang pinsan ni Kim Jong-un o ng pamangkin ni Vladimir Putin. (Na kung mayroon mang nagpapaliit sa kaso: Ang nagmamay-ari ng ADUG, si Sheikh Mansour bin Zayed, ay kapatid ng ganap na pinuno ng Abu Dhabi at ang bise presidente ng kanyang rehimen.) Pagkatapos ay magpapanggap kaming nagulat kami nang malaman na ang kanilang buong operasyon ay walang kahihiyan na tiwali, nang ang tanging nakakagulat na bahagi ay ang pagpapasya ng lahat ng liga na ipagsapalaran ang kanilang sariling pananalapi pagkatapos ng mga taon na napinsala ang kanilang sariling pananalapi. ng pagtingin sa ibang direksyon.

Ang punto ko dito ay habang nagulat ako nang makita ko ang aking sarili na nagsusulat ng isa pang artikulo sa 2026 tungkol sa soccer — kung ipagpalagay mo na nagtataksil iyon ng ilang personal na interes, magiging tama ka — ang isang ito ay hindi talaga tungkol sa soccer. Anuman ang pinakahuling paghatol na mangyari sa Manchester City pagkatapos ng mga taon ng legal na alitan ay wala sa punto, bagama’t mayroong ilang malungkot na libangan na makikita sa mga seksyon ng komento sa The Athletic, habang sinusubukan ng mga tagahanga na “mabuti, talaga” o DYOR ang isang hatol na tiyak na makakasira sa reputasyon ng koponan magpakailanman.

Ito ay bahagyang kuwento, gaya ng sabi ni Shepherd, tungkol sa sportswashing at ang napakalawak na soft-power reach ng mga awtoridad na rehimen tulad ng UAE, Qatar at Saudi Arabia, na lahat ay namuhunan nang malaki sa propesyonal na soccer at iba pang pandaigdigang pakikipagsapalaran sa palakasan. (Ang Paris Saint-Germain, ang pinakamalaking koponan sa France at kasalukuyang mga kampeon sa Europa, ay dating pagmamay-ari ng mga tagahanga nito ngunit ngayon ay pag-aari ng estado ng Qatar.) Higit pa rito, ito ay isang kuwento tungkol sa mga tanong na halos napakalaki upang mailarawan nang malinaw.

Ito ay isang kuwento tungkol sa isang mundo na nagpapanggap na pinahahalagahan ang demokrasya ngunit higit na binibigyang kahulugan ng napakalaking hindi pagkakapantay-pantay, oligarkiya at, sa bagay na iyon, monarkiya. Ito ay tungkol sa isang mundo kung saan ang bilyunaryo na dating presidente ng Estados Unidos ay kailangang tumakbo para sa muling halalan upang makalabas sa bilangguan — at ito ay gumana. Isang mundo kung saan ang dalawang pinakarespetadong organisasyon sa American broadcast journalism, CNN at CBS News, ay maaaring makontrol ng isang tao, na malinaw na naglalayong gawing mga propaganda outlet na sumusuporta sa isang paksyon ng isang partidong pampulitika.

Ito ay isang kuwento, sa madaling salita, tungkol sa kung gaano tayo magtitiis. O sa halip ay tungkol sa kung gaano natin nakumbinsi ang ating sarili na dapat nating tanggapin, dahil sa hindi maiisip na kawalan ng timbang sa pagitan ng mga tech billionaires at fossil-fuel despots sa isang panig at ang iba pang 99.9% sa atin sa kabilang banda, na ang tanging magagawang tungkulin ay maging kanilang mga lingkod, kanilang mga drone ng manggagawa o kanilang bihag na madla, o kung hindi ay ituring na magastos.

Magiging katawa-tawa na itanghal ang English Premier League bilang isang bayani sa mas malaking salaysay na iyon, na para bang ang kasalukuyang paninindigan nito ay may kinalaman sa pagtindig laban sa autocratic sportswashing o pagtatanggol sa demokrasya at sa tuntunin ng batas. Maaaring may punto ang Man City, sa antas ng teoryang pang-ekonomiya ng libertarian, na ang mga tuntunin sa pananalapi ng EPL ay hindi patas na nakabalangkas upang maiwasan ang mga nagsisimulang koponan na makipagkumpitensya sa mga matagal nang naitatag na prangkisa tulad ng Liverpool, Arsenal at Manchester United, at ang mga may-ari ay dapat pahintulutang gumastos hangga’t gusto nilang maglagay ng mapagkumpitensyang koponan sa larangan. (Iyon ay, sa katunayan, eksakto kung paano gumagana ang Major League Baseball, kahit na ang sandali ng pagtutuos nito ay malapit na.)

Ngunit maaari ding magkaroon ng isang magaspang na aral sa ilalim ng walang kabuluhang sagupaan ng mga titans na may kinalaman sa demokrasya, at makikitang makikita sa hatol sa rehimeng Trump na nakikita nating lahat na darating sa midterm na halalan sa Amerika ngayong taon, o sa pagdagsa ng popular na pagsalungat sa mga data center at sa hindi pinaghihigpitang pag-unlad ng AI. Upang i-paraphrase ang kasabihan na maling iniugnay kay Lincoln, maaari mong lokohin ang isang buong grupo ng mga tao sa loob ng mahabang panahon, ngunit hindi mo maaaring lokohin silang lahat magpakailanman.

Gusto mo ng mas matalas na pagkuha sa pulitika?
Mag-sign up para sa aming libreng newsletter, Standing Room Only ni Amanda Marcotte, isang lingguhang palabas din sa YouTube o saanman mo makuha ang iyong mga podcast.

Sa huli, dapat na napagpasyahan ng Premier League na ang pinsala sa reputasyon at pang-ekonomiya ng pag-uusig sa pinakamatagumpay na koponan nito para sa kanilang halatang mga krimen sa pananalapi – na malamang na malaki – ay mas mabuti kaysa sa pinsala ng hindi paggawa nito. Ang pamunuan ng EPL ay natigil sa hangin ng opinyon ng publiko, wika nga, at nagpasya ang kanilang pinakamahusay na pagkakataon na hindi patayin ang ginintuang gansa ay nakasalalay sa pangangasiwa sa mga prinsipyong nakikita nilang inabandona, o kahit man lang pagpapanggap.

Talagang wala kang pakialam kung ano ang mangyayari sa EPL o Manchester City; Mas mabuti pa kung hindi ko rin gagawin. Magiging maayos si Erling Haaland at ang kanyang mga kasamahan sa koponan, gayundin ang maharlikang pamilya ng Abu Dhabi, kahit na anuman ang natitira sa pre-2008 Mancunian fanbase ng club ay malamang na magdurusa nang masakit. Ngunit maaari kang maging interesado sa paghahanap ng mga panlabas na limitasyon ng nakakapinsalang panlipunan at kultural na katiwalian at pangungutya kung saan lahat tayo ay sumailalim – at kung saan lahat tayo ay naging kasabwat – at pagkatapos ay humanap ng lakas ng loob at resolusyon na labanan.

Panoorin ko ba ang unang post-verdict match ng Manchester City sa Oct. 11, laban sa kanilang archrivals na Liverpool? Um, oo. Ito ay isang kaganapan sa balita! Ginagawa ko ang trabaho ko, o iyon ang sasabihin ko sa sarili ko. Pero hindi ako magpapanggap na malinis ang kamay ko.